Over mij

Dit verhaal begint een beetje anders dan bij de meeste hondentrainers. Ik vond honden altijd heel erg leuk, maar ik ben er helaas niet mee opgegroeid. Mijn kans kwam pas in 2015, toen het vanwege een home-office baan eindelijk mogelijk was om een hond te adopteren.

Nala, een asielhondje uit Bosnië, kwam bij ons toen ze ongeveer twee jaar oud was. Mijn man en ik wisten niks over haar verleden en welke nare ervaringen ze in haar rugzakje met zich meedroeg. Maar het was duidelijk dat onze drukke mensenwereld in Nederland compleet nieuw en overweldigend voor haar was.

Nala heeft me geleerd om open naar hondengedrag te kijken, zonder er menselijke labels op te plakken. Ze liet me inzien dat haar gedrag om communicatie draait en om controle over de wereld om haar heen. Haar reactie op luide motorgeluiden of voorbijrazende skaters was niet 'stout', 'respectloos' of 'dominant'. Het was haar manier om aan te geven dat ze onzeker was en het allemaal een beetje eng vond.

Toen ik hulp zocht, liep ik eerst tegen trainers aan die traditioneel en alleen maar op gehoorzaamheid trainden. Ik wist meteen: dit wil ik niet. Na een zoektocht ontdekte ik een trainster die op een positieve manier en zonder druk werkte.

Op haar website stond dat ze ook hondengedragstherapeut is. Ik dacht: gedragstherapie? Welnee, zo zwaar is het bij ons toch niet? Maar al snel merkte ik dat juist die diepere kennis over hóé een hond leert en voelt, het verschil maakte. Ik ervoer dat training echt leuk kan zijn en dat het om een proces gaat.

Het klinkt zo vanzelfsprekend en is makkelijk gezegd: "Het is een proces." Maar er is een wereld van verschil tussen het cognitief begrijpen en het echt beleven. Met alle ups en downs erbij, met de succesmomenten, maar ook met de terugvallen.

Bij dit proces hoort ook een stukje acceptatie. Dat je misschien andere verwachtingen had, en dat je die op een gegeven moment los moet laten. Dat je jouw hond met zijn eigen persoonlijkheid en karakter moet accepteren. Voor mij was het ontzettend steunend toen mijn trainster me geruststelde en zei dat haar hond ook geen knuffelhond is. Dat dit niet erg is en helemaal niets zegt over hoe diep verbonden hij zich voelt.

Daarom begrijp ik mensen heel goed die nu voor het eerst een hond hebben, of een hond hebben geadopteerd die zo anders is dan zij gewend zijn of verwacht hadden. Ik weet hoe het voelt als je aan jezelf twijfelt omdat je te horen krijgt: "Tja, dan had je als beginner maar geen asielhond moeten nemen."

Maar ervaring is niet alles. Elke hond is anders, elke situatie is anders. En mensen kunnen vele hondenlevens lang de verkeerde dingen doen zonder dat ze het doorhebben.

De bereidheid om kennis op te doen, jezelf te blijven ontwikkelen, en de wereld vanuit het perspectief van je hond te zien – dat is duizend keer belangrijker.

De behoeftegerichte en op veilige hechting gebaseerde begeleiding van honden is voor mij geen marketingterm. Het is de essentiële kern voor het ontwikkelen van vertrouwen, mentale veerkracht en welzijn. En dit is op zijn beurt weer de basis voor een succesvolle training.